Nemertes

Μια φορά είπα να δω το φιλικό του Ολυμπιακού και μου το γαμήσανε με τον Παττακό στο ALTER. Λυπάμαι αγαπητοί γαυρούληδες, αλλά τέτοια πράγματα δεν πρέπει να τα χάνεις. Ανθρώποι σαν τον Πλεύρη τον πατήρ που βγήκε Δευτέρα-Τρίτη και τον Παττακό που βγήκε σήμερα αξίζουν την αμέριστη προσοχή μας.

Όχι δεν κάνω πλάκα.

Όταν μπήκε ο Καρατζαφέρης στη βουλή ωριόμουν. Η αρχή του τέλους έλεγα. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά τους θα ναι. Η χώρα, γιατί η Νημερτής αποκλείεται.

Τώρα τελευταία πολύ εμφάνιση κάνουν οι χουντικοί στα ΜΜΕ. Να μας πουν τη γνώμη τους δεν λέω, αλλά εσένα δεν σου βρωμάει κάτι;

Είναι απλό. Πολύ απλό. Βλέπει ο χουντικός πως η χώρα τον παίρνει. Κυβέρνηση δεν υπάρχει, αντιπολίτευση δεν υπάρχει, σου λέει να η ευκαιρία. Σου φτιάχνει ένα ωραιότατο παραμυθάκι, στο πουλάει με την μεταξωτή κορδέλα και… αναμένει.

Να μου το θυμηθείς. Χουντικός στην κυβέρνηση -το άκουσες το ανέκδοτο συνεργασίας ΛΑΟΣ-ΝΔ ε;- θα βρεθεί με την ψήφο σου. Όχι μόνο θα τον φας στη μάπα. Θα τον ψηφίσεις κιόλας.

Όταν ψάχνεις για εναλλακτικές και δεν βρίσκεις καμία, είναι λογικό να κοιτάξεις και προς τα εκεί. Λογικό δεν είναι, αλλά αν έχεις ασθενή μνήμη και δεν ξέρεις ιστορία, θα κοιτάξεις. Μία, δύο, τρεις θα πεις δεν γαμιέται. Θα ψηφίσω χουντικό. Δεν θα σε νοιάζει βασικά τι είναι αυτός. Θα τον ψηφίσεις απλά γιατί δεν θα έχεις κάτι καλύτερο να ψηφίσεις. Λευκό δεν ρίχνει ο Έλληνας. Έχει άποψη.

Θα μου πεις γιατί να μην πας αριστερά; Πρώτον και η άκρα αριστερά απολυταρχικό καθεστώς είναι. Τουλάχιστον στην ιδέα, γιατί στην πράξη δεν ξέρω τι θα κάνει. Όμως και πάλι. Δεν θα πας εκεί. Ξέρεις γιατί;

Βαθιά μέσα σου αισθάνεσαι ένας μικρός Νέρωνας. Θες να κάψεις τη χώρα για να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της ως άλλος Φοίνιξ. Μόνο έτσι υπάρχει η περίπτωση να δημιουργηθεί κάτι σωστό, σκέφτεσαι. Αν τα γκρεμίσουμε όλα. Και ναι θα σκεφτείς, μόνο μια χούντα μπορεί να το κάνει αυτό.

Αλήθεια;

Δεν σου λέω παραμύθια της χαλιμάς. Σου απαριθμώ απλές λογικές σκέψεις. Αν δεν τις έχεις κάνει, θα τις κάνεις ήδη.

Εκει λοιπόν έρχομαι εγώ. Να σου πω ένα μυστικό.

Αν δεν σου αρέσει η δημοκρατία, άλλαξέ την. Όχι ως πολίτευμα. Ξεκίνησε να αλλάζεις αυτούς που σε κυβερνούν και μη σταματήσεις μέχρι να βρεις τους καλύτερους. Θυμήσου επίσης ότι η δημοκρατία έχει διάφορους τρόπους εφαρμογής. Μπορείς πχ να καταργήσεις τη βουλή. Να την κάνεις πιο ευρεία πιο πολυπρόσωπη. Μπορείς επίσης να απαιτήσεις περισσότερα δημοψηφίσματα. Ιδέες δίνω τώρα. Μπορείς να κάνεις αυτά και άλλα τόσα.

Όμως θυμήσου. Θυμήσου όλα όσα έγιναν επί χούντας και αν δεν τα ξέρεις, μάθε.

Μην αφήσεις καμία χουντική σειρήνα να σε πλανέψει.

Την χούντα πολλοί εμίσησαν, την δημοκρατία ουδείς!

---

No tag for this post.

Related posts

• No related posts.

written by nemertes

Χτες είχε εθνική. Όχι αυτή του ποδοσφαίρου που παίρνει ένα ευρωπαϊκό στα 100 χρόνια. Μπάσκετ. Η εθνική ομάδα μπάσκετ πρωταγωνιστεί τα τελευταία 10 χρόνια στο παγκόσμιο στερέωμα. Δεν είναι κομήτης. Είναι σταθερή, εδραιωμένη αξία.

Οι προηγούμενοι αγώνες έπεφταν καθημερινή οπότε αράζαμε σπίτι. Χτες, Σάββατο είπαμε να βρούμε μια καφετέρια να πιούμε το καφεδάκι μας, να δούμε και το μπασκετάκι μας. Το στέκι μας δεν είχε καν κατεβάσει το πανί για τον προτζέκτορα, οπότε πήγαμε σε μία διπλανή. Το μαγαζί ήταν γεμάτο κατά το 1/4. Τον αγώνα τον έδειχνε, αλλά χωρίς φωνή. Δεν μας πείραξε και πολύ. Άλλωστε εγώ κάνω καλύτερη μετάδοση :p

Κάποια στιγμή βλέπω σε ένα τραπέζι μπροστά μια παρέα. 4-5 νεαροί. Φαίνονταν να βαριούνται απίστευτα. Κουβέντα δεν αλλάζανε μεταξύ τους. Δεν βλέπανε αγώνα. Απλά καθόντουσαν και κοιταζόντουσαν.

Ουσιαστικά οι μόνοι που παρακολουθούσαν τον αγώνα ήμασταν εγώ και ο λόβερμπόυ. Να φανταστείς σκεφτήκαμε να πάρουμε κάποιους φίλους τηλέφωνο, αλλά επειδή ξέραμε πως δεν τους αρέσει το μπάσκετ, δεν μπήκαμε καν στον κόπο. Ένας μάλιστα που από σπόντα πήρε, μόλις άκουσε για εθνική την έκανε με ελαφρά.

Η εθνική χτες έπαιζε για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Αν έχανε θα είχε άλλη μια ευκαιρία σήμερα, αλλά καλό θα ήταν να κέρδιζε. Τα παιδιά όμως δεν κερδίσανε απλά. Αυτές τις μέρες έχει ευχαριστηθεί η ψυχή μου μπάσκετ. Τσάμπα φοβόμουν τον “αμυντικό” Γιαννάκη. Αν δεν βάλουμε το λιγότερο 80 πόντους δεν ησυχάζουμε. Σαν την ντούρασελ ένα πράγμα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι είναι αυτό που σταματά κάποιον από το να πάρει την παρέα του, να πάνε σε μια καφετέρια και να γεμίσει χαρά η ψυχή τους. Δεν λέω να πάνε στο γήπεδο. Είναι γνωστό πως στις καφετέριες γίνεται ο τεράστιος χαβαλές.

Οι περισσότεροι λένε απλά ένα “δεν ασχολούμαι″. Το έχεις ζήσει; Ξέρεις γιατί μιλάμε; Ή μήπως είσαι και εσύ σαν αυτούς τους “υπό” που θεωρούν πως ο αθλητισμός είναι “υπό”;

Αν κάτι έχει μείνει σε αυτή τη χώρα να μας κάνει περήφανους είναι ομάδες σαν και αυτή. Αν δεν τους στηρίξουμε, θα εκλείψουν. Αν εκλείψουν τι θα απομείνει να ανυψώνει την καταρρακωμένη εθνική μας περηφάνια;

---

No tag for this post.

Related posts

• No related posts.

written by nemertes

Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στο όνειρο λένε. Έχει δεν διαφωνώ. Οι άλλοι το ξέρουν; Γιατί μια εντύπωση την έχω ότι κωφεύουν επικινδύνως…

Σε λίγο καιρό μια κατάσταση αλλάζει. Οριστικά και αμετάκλητα. Καλά -τρόπος του λέγειν- περάσαμε, time to move on. Δεν το θέλω να αλλάξει. Δεν ήθελα να αλλάξει με αυτό τον τρόπο τουλάχιστον. Αλλά τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχα σχεδιάσει. Περνάμε λοιπόν στο plan b.

Έχω ακόμη αρκετά σχέδια στο συρτάρι και θα συνεχίσω να σχεδιάζω, μέχρι να μην μείνει τίποτα, αλλά αυτό δεν λέει κάτι. Ο καιρός γαρ εγγύς που λέει και ο Λιακό.

Όταν συνειδητοποίησα ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη, στεναχωρήθηκα. Βράδια ατελείωτα άυπνη να σκέφτομαι μήπως υπάρχει εναλλακτική. Δεν υπάρχει. Όχι σήμερα, όχι τώρα.

Εδώ και μερικές μέρες βρίσκομαι στο στάδιο της τσαντίλας. Αχ, αυτή η ψυχολογία όλα τα ξέρει. Δεν είμαι άνθρωπος που μεταθέτει ευθύνες. Δεν λέω εσύ φταις, ο άλλος φταίει. Αν μη τι άλλο την κύρια ευθύνη την έχω εγώ. Έκανα ότι μπορούσα αλλά μάλλον δεν προσπάθησα σωστά. Γιατί πολύ, προσπάθησα. Απλά δεν έχω μάθει ακόμη τον τρόπο. Ίσως και να τον ξέρω αλλά δεν είμαι έτοιμη να τον εφαρμόσω. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εγώ φταίω.

Απαγκιστρωμένη από τη “ευθυνοφοβία”, αρχίζω και γυρίζω. Είναι η ώρα που ψάχνεις να δεις τι δεν έκαναν. Οι άλλοι, όχι εσύ. Εκεί πάνω πέφτεις σε πράγματα που ήθελες να σκεφτείς, αλλά ούτε καν άφηνες το μυαλό σου να τα βάλει μέσα. Ναι, είναι γεγονός. Με πετάξανε στη θάλασσα και μου είπαν κολύμπα. Το να μάθεις να κολυμπάς είναι εύκολο. Αν θες όμως να κάνεις μακροβούτι θες μια βοήθεια. Εκεί λοιπόν λάκισαν οι άλλοι. Με αφήσανε μόνη μου στο νερό. Μπορεί να πιστεύανε πως μια ζωή θα κολυμπάω και θα είμαι ευτυχισμένη, όμως πέσανε έξω. Μάλλον ηθελημένα με ξεχάσανε.

Το ότι θα μάθω κάποια στιγμή να κάνω μακροβούτια είναι γεγονός. Μαθηματικά αποδεδειγμένο. Το θέμα είναι πως τώρα πρέπει να ανέβω στη βάρκα για να πάω μόνη μου. Δεν μου αρέσουν καθόλου οι βάρκες. Έχουν τεράστιο συνωστισμό.

Το σίγουρο είναι πως ότι έρθει να είναι αποκλειστικά δικό μου. Δεν θα χρωστάω τη ζωή μου σε κανέναν. Όμως σήμερα κοιτάζω γύρω μου, πίσω μου, εμπρός μου και βλέπω πως πολλοί άλλοι έχουν πολλά χρωστούμενα. Δεν είναι κακό να χρωστάς και λίγα σε κάποιον άλλο. Να υπάρχουν άνθρωποι που λένε με περηφάνια πως τους χρωστάς. Το ίδιο θα κάνεις και εσύ άλλωστε. Έτσι είναι αυτά. Δίνεις και παίρνεις.

Παλιά έκρυβα τα συναισθήματά μου. Το χαμόγελο της τζοκόντας. Τώρα τέρμα. Κάποιοι άνθρωποι πρέπει να μάθουν πως είμαι θυμωμένη μαζί τους. Άνθρωποι που συνεχίζουν να ζητούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να πάρουν. Αν ήθελαν να παίρνουν, έπρεπε να κάνουν και εκείνοι κάτι. Αν ήθελαν να βουτάω και να τους φέρνω ψάρια, θα έπρεπε να με μάθουν πώς να το κάνω.

Δεν έχω σταματήσει να τα βλέπω όλα θετικά. Είμαι άνθρωπος του κάρμα. Όταν πιάσω πάτο ανεβαίνω με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η ζωή μου αλλάζει τα πάνω κάτω σε χρόνο dt. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό. Δεν το έχω ψάξει, δεν με ενδιαφέρει. Απλά κάθε φορά που κατεβαίνω ένα σκαλί αναρωτιέμαι αν είναι το τελευταίο. Δεν είναι εύκολη η κάθοδος…

Χτες μου ήρθε στο μυαλό ένα τραγούδι. Όταν είχε βγει το άκουγα και σκεφτόμουν τους φίλους μου που φύγανε μακριά. Τα παιδιά που περάσαμε τόσο όμορφα μαζί και μετά χαθήκαμε…

Σήμερα ακούγοντας τους στίχους έναν έναν, συνειδητοποιώ πως είναι γραμμένοι για μένα…

 

 

Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια
πριν αρχίσουν τελειώσανε όλα
Δεν θα ψάξει κανείς ούτε οι γονείς
εγώ ήρθα και φεύγω αφανής

Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια
γιατί ο κόσμος δεν ήταν για μένα
Ήταν πόρτες κλειστές και δικαστές
ήταν κρύο βροχή μια σκληρή εποχή
που κανείς τους δεν είχε ψυχή

Άμα δεις τα παιδιά,
πες τους μόνο ένα γεια
από κάποιον που ήτανε μόνος
Είχε κάτι να πει,
μα σ’ αυτή τη σιωπή
δεν υπήρξε γι′ αυτόν λίγος χρόνος

Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια
από μένα και μην εξηγήσεις
Μια κουβέρτα ψιλή σ’ ένα κελί
που το κλείδωσαν τόσοι πολλοί

Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια
σε αγάπες που μ’ έχουν ξεχάσει
Είναι άγριος καιρός κι είμαι μικρός
έχω ζήσει πολλά κι η ζωή μου κυλά
με το θάνατο που μου πουλά

Άμα δεις τα παιδιά
πες τους μόνο ένα γεια
από κάποιον που ήτανε μόνος
Είχε κάτι να πει
μα σ’ αυτή τη σιωπή
δεν υπήρξε γι′ αυτόν λίγος χρόνος

Δεν υπήρξε γι′ αυτόν λίγος χρόνος

 

---

No tag for this post.

Related posts

• No related posts.

written by nemertes

Την Πέμπτη ερχόμενη στο γραφείο έπεσα πάνω σε ένα παιδί.

Ήταν ένα αγόρι το πολύ 15. Είχε σταματήσει σε ένα τοιχάκι μιας αυλής. Κράταγε ένα σακουλάκι πατατάκια και έτρωγε λαίμαργα. Δίπλα του μια τσάντα φορτωμένη και λίγο πιο κει ακουμπισμένα φυλλάδια.

Τι κάνει ένα παιδί σε τέτοια τρυφερή ηλικία να βγαίνει στις 8,30 το πρωί να δουλέψει; Τέτοια ώρα θα έπρεπε να βρίσκεται στο κρεβάτι του, να ονειρεύεται! Ή να ετοιμάζεται για κάποια παραλία, για διακοπές.

Ο πατέρας μου πήγε ένα χρόνο αγγλικά. Του άρεσαν πολύ αλλά όπως μου είπε χαρακτηριστικά, ένα πρωί τον έπιασε ο παππούς και του είπε : “Μάγκα, δεν φτάνουν τα λεφτά, πρέπει να σταματήσεις τα αγγλικά και να δουλέψεις.” Από τα 13 του μέχρι σήμερα, 40 χρόνια μετά, δεν έχει σταματήσει μέρα να δουλεύει. Πάλι καλά που έβγαλε και τον Προμηθέα.

Ήταν άλλες εποχές τότε. Ο κόσμος δεν είχε λεφτά. Ντροπή δεν ήταν ούτε μυστικό. Πάλευε ο κόσμος να επιβιώσει. Το να είσαι φτωχός δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο.

Σήμερα όμως;

Στην εποχή μου, δουλεύαμε για χαρτζιλίκι. Δεν μας ανάγκαζε κανείς. Άντε η περηφάνια μου, που θεωρούσα πως στα 18 δεν δικαιολογούνταν να παίρνω λεφτά από τους γονείς μου. Ήθελα όμως και το έκανα. Δεν με έστειλε κανείς να δουλέψω.

Τώρα, εδώ και 5 χρόνια προσπαθώ να κάνω κάτι δικό μου. Έχω καταφέρει πολλά αν σκεφτείς πως ξεκίνησα από το μηδέν, λίγα αν σκεφτείς πόσο θέλω ακόμη για να σταθώ 100% στα πόδια μου.

Όταν είδα το μικρό, ένοιωσα ένα σφίξιμο. Εγώ στα 29 μου παλεύω. Οικειοθελώς. Όμως στα 15 μου δεν πάλευα. Έκανα διακοπές, βόλτες με τα ποδήλατα και έτρωγα παγωτά. Στα 15 μου ήμουν παιδί. Στα 29 μου νοιώθω πως παραμεγάλωσα.

Την Παρασκευή ξαναέπεσα πάνω στον μικρό. Λεφτά δεν μου περισσεύουν. Σκέφτηκα να του πάρω ένα σακουλάκι πατατάκια. Να του αγοράζω εγώ τα πατατάκια κάθε πρωί. Δεν το έχω κάνει. Δεν ξέρω πώς το κάνεις αυτό χωρίς να σε παρεξηγήσουν. Δεν ξέρω πως θα το πάρει ένα παιδί.

Κατά έναν περίεργο τρόπο, εγώ νοιώθω πως συμπάσχω με τον νεαρό. Εγώ στα 29 μου και εκείνος στα 15 του έχουμε πολλά κοινά. Βιοπάλη το λένε θαρρώ.

Αχ μικρέ μου. Δεν έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα. Έπρεπε να συμπάσχουμε είναι αλήθεια. Εσύ μην αντέχοντας τις διακοπές με τους γονείς και εγώ μην αντέχοντας την άμμο στο μπικίνι μου…

 Αφιερωμένο σε μας.

 

 

---

No tag for this post.

Related posts

• No related posts.

written by nemertes

Έχει ανάδρομο σήμερα. Πρέπει να έχει. Γιατί αν δεν έχει…

Η microsoft έβγαλε ένα update. Μέχρι εδώ καλά. Αν δεν βγάλει η μαμά update ποιός θα βγάλει;

Το firewall όμως δεν το συμπαθεί το update. Κάνει conflict με αποτέλεσμα… να μην μπαίνεις στο internet!

Σε ρωτάω εγώ λοιπόν αγαπητό ηλίθιο zonealarm.

Εφόσον εγώ έχω το firewall στο pc μου να τρέχει από την ώρα που ανοίγει και εφόσον έτσι, εδώ και χρόνια μπαίνω στο internet, πώς στο γεροδιάολο θα ξέρω ότι για το ότι σήμερα κανένα pc δεν μπορούσε να μπει στο internet, φταίει το γαμοfirewall?

Έκανα 100 reboot, άλλαξα 100 φορές ip, έβγαλα όλα τα καλώδια δικτύου, έβρισα ότι θεό, δαίμονα και άνθρωπο υπήρχε στο γραφείο, για να μου έρθει η τελευταία και θεία -της θειάς σου ναι- επιφοίτηση να κλείσω το γαμημένο το firewall και να δω πως ΝΑΙ μπαίνω στο internet!

Δηλαδή ήταν τόσο δύσκολο να βγάλεις update στο firewall ή ένα γαμομήνυμα για να με προειδοποιείς; Θα μου πεις πώς θα κατεβάσω το update εφόσον δεν υπάρχει internet? Είναι και αυτό ένα ερώτημα…

Η αυτοματοποίηση θα μας φάει. Το έχω πει προ πολλού. Μπορεί παλιά να κάναμε τα πάντα manually αλλά αυτό το “αυτόματο” από τη στιγμή που δεν έχεις τη δυνατότητα να το κάνεις “μη αυτόματο”, είναι γάμησέ τα. Τουλάχιστον για μας που ξέρουμε κάτι παραπάνω. Γιατί εμείς οι μαλάκες την πατάμε. Ντροπή μας! Άκου εκεί να θέλουμε παραπάνω!

_______________________________________________________________________________________

Άσχετο. Κατέβασα τον ie8 beta. Μαλάκα καυλί που έχουμε να φάμε. Μέχρι στιγμής δεν κάνει σωστό resize τα comboboxes και βγάζει τεράστια τα multiple line textboxes. Άσε που έχει κάτι άσχετα shortcuts. Μ’αρέσει που έχει και ειδικό κουμπί για να δούμε το source code. Μεγάλε αν είναι για ένα δεξί κλικ να μου γαμήσεις το σύστημα, άστο καλύτερα. Μείνε στον 7.

_______________________________________________________________________________________

Το θέμα των ημερών όμως είναι άλλο. Τα σήματα της ΕΡΤ. Που τέτοια σήματα ούτε παιδάκι δημοτικού δεν φτιάχνει. Κάτσε να δεις πόσα εκατομμύρια στοίχησαν. Το κόστος ανήλθε στα 1,2 εκατομμύρια ευρώ και χρειάστηκαν 8 μήνες δουλειάς. Έτσι λένε.

Ρε σεις. Για μισό. Να μιλήσω λίγο. Εγώ αυτή τη δουλειά την κάνω από παιδάκι. Στην κυριολεξία. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά, μην τα λέμε πάλι. Να κάνω μερικές ερωτήσεις;

Πρώτον, τα σηματάκια αυτά τα έφτιαξαν άνθρωποι που ξέρουν από σχεδιασμό; Γιατί αν ήξεραν δεν θα συνδίαζαν πράσινο με άσπρο και μπλε με άσπρο σε τόσο μικρή κλίμακα. Οι γραμμές χάνονται μέσα στο φόντο.

Δεύτερον, αν ήξεραν γιατί δεν έβαλαν γραμματοσειρά ΜΗ κυκλική; Εφόσον το έξω δεν έχει γωνίες, το μέσα πρέπει να έχει, ώστε να ξεχωρίζει. Κύκλος στον κύκλο δεν πάει.

Τρίτον, να διευκρινήσουμε κάτι. Όταν έχεις ήδη ένα εμπορικό σήμα -βλέπε ΕΡΤ και ΝΕΤ- και ΔΕΝ θες να το αλλάξεις, δεν χρειάζεσαι έρευνα αγοράς για να φτιάξεις ένα καινούριο. Η τελευταία μόδα -είναι εδώ και χρόνια στο αμέρικα- είναι πως τα εμπορικά σήματα πρέπει να είναι μικρά. Για αυτό και πχ η General Motors έγινε GM, η Procter & Gamble έγινε P&G κλπ. Δεν άλλαξαν την επωνυμία τους οι εταιρείες. Απλά κυκλοφορούν με δύο γράμματα αντί για ολόκληρο σιδηρόδρομο.

Εσείς όμως έχετε ήδη σήμα μικρό. Άρα γιατί κάνατε έρευνα αγοράς; Να δείτε τι; Τι θέλει ο κόσμος; Τέτοια έρευνα αγοράς κάνουμε όταν θέλουμε να λανσάρουμε ένα νεό προϊόν. Εσείς βγάλατε τίποτα καινούριο και δεν το ξέρω;

Ας το πούμε απλά. Αν έρθεις σε μένα να σου φτιάξω ένα σηματάκι, μια ιστοσελίδα, ένα πρόγραμμα, δεν θα κάνω έρευνα αγοράς. Τα trends -τις τάσεις κοινώς- είμαι υποχρεωμένη να τα ξέρω γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν χρειάζεται να τα ψάξω ειδικά για σένα. Μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μου είναι να τριγυρνάω στο αμέρικα και να βλέπω τι κυκλοφορεί, πώς κυκλοφορεί, γιατί κυκλοφορεί. Εγώ πρέπει να ενημερώνομαι πριν από σένα για σένα, όχι να ενημερώνομαι όταν θα μου το ζητήσεις. Όταν θα έρθεις και θα πεις “θέλω αυτό” εγώ πρέπει να ξέρω ΗΔΗ την απάντηση. Αλλιώς δεν κάνω καλά τη δουλειά μου!

Το θέμα θα μου πεις είναι ότι έπρεπε να δικαιολογήσεις κάπως τη μίζα. Να μου πεις αυτό, να το καταλάβω. Ειλικρινά στο λέω, το έχω χωνέψει πλέον. Χωνεύω, χωνεύω, μέχρι να μαζευτούνε πολλά και να τα ξεράσω όλα πάνω σου. Εκεί να δεις έναν οχετό. Δεν θα ξέρεις από που να φύγεις.

_______________________________________________________________________________________

Επίλογο δεν έχει. Ο Μάκης ο τεκνογκόμενος την έλεγε την ατάκα. “Καλά, εσύ στο σήμα σου!”

Σε απλή Νημέρτεια μετάφραση : “Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται!”

---

No tag for this post.

Related posts

• No related posts.

written by nemertes